Welzijn Kampen
Wat wil je weten van

Nepalees gezin na zes jaar weer samen in IJsselmuiden

Wat doe je als je kind voor gezinshereniging naar Nederland mag komen, maar de reis niet voor elkaar krijgt?
Dan haal je haar zelf op. Met iemand die je vertrouwt, omdat je je alleen niet veilig voelt in de regio waaruit je als
asielzoeker bent gevlucht.

Voor het eerst in zes jaar vierde de Nepalese Ranjana Gurung de jaarwisseling met haar dochters.
Mede dankzij Arjaan en Suus Kneppers uit IJsselmuiden, die hielpen haar oudste dochter naar Nederland te halen.
In het appartement aan de Drostenstraat in IJsselmuiden verwijst niets naar het land van herkomst van Ranjana (36)
en haar dochters Mayuska (10) en Rubika (16). Ze willen een nieuwe start maken, vooruitkijken,
het verleden achter zich laten.

Ranjana verliet Nepal om politieke redenen, in september 2010. Haar dochters bleven achter bij haar ouders in Pokhara,
de tweede stad van het land. Over de vlucht via India wil ze niet meer kwijt dan dat die ‘vreselijk,
verdrietig en vol obstakels’ was. In 2011 volgt een verblijfsvergunning en een flatje in IJsselmuiden.
“Ik mocht een nieuw leven beginnen, maar ik was stuurloos. Gelukkig ontmoette ik mensen die me hebben
geholpen me thuis te voelen.”

Hoe was het om jarenlang zonder je dochters te zijn?
,,Pijnlijk en moeilijk. Ik miste mijn twee pareltjes, elke dag dacht ik aan hen en hoe het verder moest.
Hoe ik me toen voelde, kan ik nauwelijks omschrijven.”

Je mocht al vlot je dochters naar Nederland halen voor gezinshereniging. Hoe ging dat?
,,Het was een lange procedure vol hindernissen en teleurstellingen.
Formulieren, formulieren, formulieren. Geduld, geduld, geduld. En veel reizen.
Ik moest steeds naar de ambassade van Nepal in Brussel, mijn ouders naar de Nederlandse ambassade in New Delhi.
Het komt goed, zei ik steeds tegen mezelf. Houd vol. Via Skype en Facebook probeerde ik contact te houden
met mijn dochters. Uiteindelijk kregen we het voor elkaar.”

Maar alleen je jongste stapte uit het vliegtuig.
,,Ik had haar twee jaar niet gezien. Rubika zou later volgen. Mijn moeder was ziek en had verzorging nodig,
wat Rubika zou doen. In Nepal is het heel normaal dat kleinkinderen voor hun grootouders zorgen.
Ze kon dan ook haar opleiding afmaken. Mijn ouders zouden Rubika dit jaar naar Nederland brengen, maar dat lukte niet.
Ze kregen geen toestemming, al hadden ze een uitnodigingsbrief en een garantiestelling van vrienden uit IJsselmuiden.
Dat was een grote teleurstelling. De tijd begon te dringen. De termijn van Rubika’s uitreisvisum liep af.
De enige mogelijkheid haar tijdig in Nederland te krijgen, was haar zelf op te halen.”

Alleen gaan was geen optie?
,,Dat durfde ik niet, ik voelde me niet veilig. Arjaan is meegegaan, samen met hem durfde ik wel.
Ik heb hem en zijn vrouw Suus ontmoet tijdens een internationale kerkdienst. Ze nodigden me uit koffie te komen drinken.
Ze wonen om de hoek, ze zijn mijn Nederlandse ouders en opa en oma van mijn kinderen.”

Hoe verliep de reis?
,,Het was spannend of ik een visum zou krijgen voor India, waar Rubika woonde bij een tante.
De aanvraag leverde heel veel stress op. Normaal duurt zo’n visumaanvraag vier werkdagen, bij mij wel tien.
De middag voor vertrek kon ik het visum ophalen in Den Haag. Op zaterdag 2 juli zijn we in het vliegtuig gestapt.
Ik was zo blij Rubika weer te zien. We moesten nog wel een uitreisvisum voor haar regelen.
Weer al die vragen over waarom ik nu in Nederland woon. Zo pijnlijk, ik ben nog steeds angstig als ik denk
aan de verschrikkelijke momenten van mijn vlucht.”

Hoe is het nu als gezin?
,,Heel fijn, we zijn compleet. Mijn dochters moesten wel aan elkaar wennen.
Het gaat nu goed, ze kibbelen, maar kunnen ook samen iets leuks doen. Rubika mist Nepal, vooral haar opa en oma.
Sinds half december hebben we allemaal de Nederlandse nationaliteit. Dat wilde ik graag, want in Nederland ligt onze toekomst.”